PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
Film konkursowy
teaser 12 in out festival 2017
Reż. studio botak

Jury w składzie Ying Kwok, Piotr Bosacki i Grzegorz Kwiatkowski przyznało następujące nagrody:   1. Miejsce i nagrodę w wysokości 5000 zł ufundowaną przez Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysława Struka Jannie Shostak za film pt. "Kocham cię!"     Moralność społeczna diametralnie się zmienia poprzez pogłębiający się konsumpcjonizm i kulturę „massmediów”. Czy w związku z tym miłość staję się produktem społecznym, a uczucie nie jest niczym więcej, jak społecznym scenariuszem? Czy przeciwnie, uczucie to wiążę się z kontrolą społeczną będącą symbolicznym kodem komunikacji?   Jana Shostak urodziła się w roku wręczenia pokojowej nagrody Nobla dla Nelsona Mandeli w Grodnie. Ukończyła studia licencjackie na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Obecnie realizuje dyplom magisterski na Wydziale Sztuki Mediów na ASP w Warszawie w pracowniach prof.Mirosława Bałki i prof. Prota Jarnuszkiewicza. Jest laureatką Grand Prix konkursu Młode Wilki ’16. W 2015 roku ustanowiła Polski Rekord Guinnessa. Ma oficjalne zaświadczenie wolontariusza ŚDM 2016. W swoich działaniach lubi hakować odmienne przestrzenie. Brała udział w wystawach m.in. Biennale Szuki Manifesta, Zurych; Sziget Festiwal, Budapeszt; Independent Art Fair, Sztokholm; Pastificio Cerere, Rzym; Manggha Kraków; Biennale Wro,Wrocław; Bank PKO, Warszawa; Centrum Kultury Zamek, Poznań; NCAD, Dublin; Aesthetic&Bias, Jerozolima.   2. miejsce i nagrodę w wysokości 4000 PLN Mateuszowi Żeglińskiemu za film pt. "Pan Charon"     Dokument kreacyjny. Grzegorz pracuje jako grabarz. Mieszka w Wałbrzychu. Pan Charon to jego filmowy portret, w którym obserwujemy jeden dzień z jego pracy. Film powstał jako etiuda studencka na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie. Opieka artystyczna dr Zbigniew Rogalski „Pracownia obrazu” oraz dr hab. Hubert Czerepok i mgr Robert Mleczko „Pracownia Filmu Eksperymentalnego”. Wyróżnienia filmu: Druga nagroda 6. Festiwalu Filmów Antydepresyjnych „Relanium” 2017 w Łodzi. Najlepszy film 3. Festiwalu Filmów Dokumentalnych 2016 w Częstochowie. Wyróżnienie 5. Festiwalu Filmów Frapujących 2016 w Gorzowie Wielkopolskim   Mateusz Żegliśńki to absolwent Akademii Sztuki w Szczecinie kierunku Multimedia II stopnia na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów. Tytuł magistra sztuki uzyskał w 2016 roku pracą dyplomową „Identyfikacja wizualna filmu Droga powrotna“ zrealizowaną w Pracowni Komunikacji Wizualnej dr. hab. Waldemara Wojciechowskiego i dr Moniki Zawadzki. Do pracy dyplomowej powstał aneks artystyczny, którym był film dokumentalny/fabularny „Droga powrotna“ zrealizowany w Pracowni Obrazu dr. Zbigniewa Rogalskiego. Jednak na studia magisterskie uczelni artystycznej został przyjęty na podstawie licencjatu z Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej - specjalizacja Szkoła Reportażu Uniwersytetu Szczecińskiego. Przed studiami artystycznymi pracował w mediach. W swojej pracy zajmuje się wyłącznie medium filmowym, skupiając się na gatunku dokumentalnym oraz fabularnym, działając na ich pograniczu w poszukiwaniu własnego stylu. Znaczną inspiracją twórczą jest dla niego dokument kreacyjny wywodzący się z Polskiej Szkoły Dokumentu oraz twórczość z obszaru kina fabularnego Roberta Bressona skodyfikowana w manifeście „Notatki o kinematografie”. Laureat 11 nagród festiwali i konkursów filmowych w Polsce. II druga nagroda Festiwalu In Out jest jego pierwszą nagrodą z obszaru sztuk wizualnych.   Jury przyznało również wyróżnienia honorowe dla:   1. Amandy Machnik za film pt. "Blue sandwiches"     “Niebieskie kanapki” to film krótkometrażowy nagrany w przestrzeni kuchennej na taśmie 16 mm. Prezentuje głównie ujęcia kanapek i koloru niebieskiego. Amanda Machnik niedawno ukończyła The Cooper Union for the Advancement of Science and Art w Nowym Jorku. W 2015 r. otrzymała stypendium Fulbrighta na badania do filmu w Warszawie, gdzie obecnie mieszka. Artystka nagrywa swe filmy na taśmę 16mm, świadomie wybierając pracę z kamerami z ograniczonym zapisem w przeciwieństwie do sprzętu cyfrowego. Jej sztuka opiera się przede wszystkim na związkach między tekstem a obrazem; artystka często nagrywa własny komentarz z offu, który nawiązuje do nagrania. Najczęściej w swych nagraniach artystka próbuje uchwycić niuanse i subtelności życia codziennego, które zupełnie odmienia komentarz artystki, nakłaniający widzów do nowych, nietypowych sposobów patrzenia na jej dzieła.   2. Assafowi Gruberowi za film pt. "The Right"     73-letnia pracownica ochrony z Galerii Dawnych Mistrzów w Dreźnie pisze do dyrektor Muzeum Sztuki z prośbą o zgodę na pracę w ochronie jej placówki na zasadzie wolontariatu.  Czwarty w cyklu krótkich metraży „Bezimienna noc”, „Prawo” to wymyślona historia osadzona w historycznych sentymentach. Powodem, którym staruszka motywuje swą prośbę o przeniesienie – poza jej własną historią jako polskiej Niemki zmuszonej do uchodźstwa w latach 40. – jest kolekcja sztuki renomowanej przedwojennej lewicowej grupy awangardowej a.r. („artyści rewolucyjni”, „awangarda rzeczywista”) z lat 30. Dla kobiety dzieła te są bardziej wartościowe od obrazów caravaggistów w Dreźnie, pośród których obecnie pracuje. Assaf Gruber (ur. w 1980 w Jerozolimie) jest artystą i filmowcem zamieszkałym w Berlinie. Jest absolwentem The Cooper Union for the Advancement of Science and Art. oraz École nationale supérieure des Beaux-arts de Paris. Otrzymał liczne stypendia i nagrody, m.in. grant Rady Izraelskiej Loterii na rzecz Kultury i Sztuki (2015) oraz pierwszą nagrodę Les amis des beaux-arts de Paris. Edukację kontynuował w Belgii, gdzie przeniósł się by studiować podyplomowo na gandawskiej uczelni HISK. W 2012 r. był rezydentem Künstlerhaus Bethanien, a rok później otrzymał stypendium Akademie der Künste w Berlinie. Jego prace pokazywane były na międzynarodowych biennalach i wystawach grupowych w Neuer Berliner Kunstverein (2015), Muzeum POLIN w Warszawie (2016) i w MOCA w Belgradzie (2016). W 2015 r, cykl filmów „Bezimienność nocy” był motywem przewodnim dużej wystawy indywidualnej w łódzkikm Muzeum Sztuki. Jego filmy pokazywane były na Berlinale (2016), florenckim Lo schermo dell arte (2016) i na międzynarodowym festiwalu filmów krótkometrażowych w Oberhausen (2016).      
Czytaj więcej
Wykład- Więcej niż obraz, więcej niż taniec, więcej niż film, czyli 9 wariacji na temat dancefilm / dr Katarzyna Pastuszak
Artystyczny film taneczny jest w Polsce zjawiskiem mało znanym i słabo opisanym. W anglojęzycznym dyskursie naukowym zjawisko to funkcjonuje m. in. pod nazwą dancefilm (termin zaproponowany przez Erin Branningan). Idąc tropem najnowszych badań prowadzonych przez teoretyków gatunku (Telory D. Arendell, Erin Brannigan, Sherril Dodds, Douglas Rosenberg) Pastuszak przybliży hybrydalny charakter gatunku zrodzonego z interakcji dwóch dyscyplin twórczych - filmu i tańca. Zgodnie z podtytułem, wykład będzie składał się z 9 wariacji, a każda z nich rzuci światło na odmienny problem związany ze zjawiskiem jakim jest dancefilm.
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Jury 2. etapu: Anna Królica
    Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: "Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu" (Tarnów 2011), "Pokolenie solo" (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca" (Tarnów / Warszawa 2017).
    Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek). Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z "Dwutygodnikiem" „Teatrem" i „Didaskaliami.
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Wojciech Zamiara

    Wojciech Zamiara (ur. 1960 r. Toruniu) – polski artysta współczesny, artysta interdyscyplinarny (twórca instalacji multimedialnych, performance i sztuki wideo), pedagog. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecna nazwa uczelni: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), dyplom uzyskał w Pracowni Grafiki prof. Cypriana Kościelniaka w roku 1986. W gdańskiej uczelni pracuje od 1986 r., obecnie na stanowisku adiunkt II stopnia. Prowadzi pracownię Wstęp do Intermediów w Katedrze Specjalności i Specjalizacji na Wydziale Rzeźby.

     
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Dara Friedman
    Dara Friedman (ur. 1968 w Bad Kreuznach, Niemcy; zamieszkała w Miami) wykorzystuje z pozoru zwyczajne obrazy i dźwięki jako budulec dla emocjonalnych i energicznych filmów i prac wideo. Artystka uczyła się u austriackiego filmowca Petera Kubelki, znanego z rygorystycznego podejścia do materii filmowej, zaś w jej twórczości widać wpływy eksperymentalnych trendów XX-wiecznej kinematografii, wzywających do radykalnego ograniczenia medium do jego najbardziej podstawowych właściwości materialnych. Zamiast linearnej narracji filmy Friedman przedstawiają zwykle proste gesty i sytuacje, które rozwijają się według z góry ustalonych zasad i wytycznych.
    Mimo żelaznej logiki i dyscypliny, podejście Friedman pozostaje jednak szalenie zmysłowe i silnie zabarwione emocjonalnie. Bogactwo obrazów i wyraźny nacisk na doświadczanie ciała sprawia, że filmy artystki oscylują między momentami intensywnego, przenikliwego katharsis a pogodnymi, wręcz euforycznymi interludiami. W ostatnich latach Friedman coraz częściej eksploruje nabrzmiałe granice między sferą publiczną a prywatną, angażując do tego muzyków, tancerzy, aktorów i inne osoby poznane na castingach i przesłuchaniach. Ta eksperymentalna współpraca ma bezpośrednie przełożenie na wieloletnią praktykę artystki, której prace miały jednocześnie wywoływać empatię i podkopywać fundamenty ścian dzielących widza od tematu, artystę od publiczności, nas samych od innych.
    Dara Friedman studiowała we Frankfurcie (Städelschule), w Londynie (Slade School of Fine Art, University College), Miami (University of Miami, School of Motion Pictures) i Poughkeepsie w stanie Nowy Jork (Vassar College). Ostatnio (2017–2018) w Pérez Art Museum w Miami zaprezentowała wystawę podsumowującą półmetek kariery, zatytułowaną Dara Friedman: Perfect Stranger. Katalog monograficzny ukazał się nakładem wydawnictwa Prestel. Indywidualne wystawy artystki gościły w wielu instytucjach na całym świecie, m.in. Hammer Museum w Los Angeles (2014); Museum of Contemporary Art w Detroit (2014); Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2013); Miami Art Museum (2012); Contemporary Art Museum w Raleigh w Północnej Karolinie (2012); Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2010); Public Art Fund w Nowym Jorku (2007); The Kitchen w Nowym Jorku (2005); Kunstmuseum Thun w Szwajcarii (2002) i SITE w Santa Fe (2001). Prace Friedman były równie często wystawiane w ramach wystaw grupowych, w takich instytucjach jak Hirshhorn Museum and Sculpture Garden w Waszyngtonie (2013); MoMA PS 1, Long Island City, Nowy Jork (2010); Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku (2009 i 2002); Schirn Kunsthalle Frankfurt (2009); Museum of Contemporary Art w Los Angeles (2002) czy New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku (2002). Prace artystki zostały zakupione do kolekcji wielu muzeów, m.in. Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku; Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku; Pérez Art Museum w Miami; Migros Museum für Gegenwartskunst w Zurychu; Institute for Contemporary Art w Miami i Hammer Museum w Los Angeles. Friedman jest laureatką nagrody Rome Prize (2000).
     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Krzysztof Kornacki
    prof. Krzysztof Kornacki - filmoznawca, pracownik Katedry Kultury i Sztuki Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Specjalizuje się w historii kina polskiego. Autor książek Kino polskie wobec katolicyzmu 1945-1970 (książka nominowana do nagrody im. Bolesława Michałka), "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy ("Pióro Fredry" za Książkę Roku 2011); współredagował tomy Poszukiwanie i degradowanie sacrum w kinie (2002) oraz Sacrum w kinie. Dekadę później (2013). Współzałożyciel i pierwszy prezes DKF UG "Miłość blondynki" oraz członek Rady Redakcyjnej czasopisma kultury audiowizualnej "Panoptikum".
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Katarzyna Pastuszak
    dr Katarzyna Pastuszak - tancerka, reżyser, teatrolog, tłumacz, w latach 2009-2014 Kurator Gdańskiego Festiwalu Tańca (Klub Żak). Od 2003 współtworzy Teatr Amareya. W 2016 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za realizację polsko-japońskiego projektu „Kantor_Tropy”. Jest także zdobywczynią prestiżowego stypendium „Młoda Polska” 2015 na realizację projektu „Kantor_Tropy”.
    W 2016 zwyciężyła także w kategorii - „Człowiek teatru” w rankingu Gazety Świętojańskiej; w tym samym rankingu spektakl „Kantor_Tropy: COLLAGE” wygrał w kategorii „Najlepszy spektakl OFF-OFF”. W 2015 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za reżyserię spektaklu „Nomadka”. W grudniu 2014 nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jej książka pt. „Ankoku butô Hijikaty Tatsumiego – teatr ciała-w-kryzysie”. Występowała we wszystkich grupowych produkcjach Teatru Amareya 2003-2015 oraz w projektach z twórcami zagranicznymi – np. “The Power of Nature” z grenlandzką storytellerką Louise Fontain (2013, Norwegia) „Dream Regime” z Gekidan Kaitaisha z Tokio pokazywany w Polsce i Japonii (2007-2011), „Caravan Project” z Ang Gey Pin (2008), „Anatomical Theatre – The Mystery of Life and Death” z Joan Laage (2006-2007), „Ten ku Youran” z Daisuke Yoshimoto (2006), „Mandala życia i śmierci” w reżyserii Atsushiego Takenouchiego (2005). Spektakle i performanse z jej udziałem prezentowane były m.in. na: Tanzimpulse Festival (Salzburg), Redplexus Festival  (Marseille), XV Alternative Theatre Meetings KLAMRA, SUKKOT Dance Festival in Adama Centre / Mitzpa Ramon (Israel), Festiwal Present Performance (Gdańsk); Międzynarodowy Festiwal APART (Katowice); Festival of Asian Culture - MADE IN ASIA, Gdańsk, Poland, Festival Streetwaves Gdańsk, Poland; International Festival „Sound Around Kaliningrad”, Russia; Redplexus Festival - Préavis de Désordre Urbain in Marseille, France; Shakespeare Festival, Gdańsk, Poland; Villkvinneseminar Festival of Women Art,  Mosjøen (Norway); TAGTAS Festival, Morishita Studio in Tokyo, Japan; „Opening Doors III” festival organised by Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards. Reżyseruje również projekty teatralne z osobami niepełnosprawnymi i niewidomymi. Prowadziła warsztaty m.in. w Polsce, Norwegii, Rosji, Japonii. Spektakl „NOMADKA” w reżyserii K. Pastuszak został zaprezentowany podczas 11. International Dance and Theatre Festival w Theatre X w Tokio i w Sisimiut Kulturhus na Grenlandii oraz w Teatrze Narodowym Grenlandii w Nuuk. Teatr Amareya prowadzony przez Pastuszak został rekomendowany przez jury Polskiej Platformy Tańca 2014 do prezentacji swojej twórczości w ramach bloku „Wizytówka artysty”. W 2016 „Kantor_Tropy: COLLAGE” w reż. Pastuszak został uznany za „Najlepszy spektakl OFF-OFF” w rankingu Gazety Świętojańskiej, zaś w 2017 zdobył II nagrodę publiczności na Festiwalu Klamra w Toruniu. W 2017 spektakl „Nomadka” prezentowany był w Japonii w Sapporo i w Tokio; w pokazach spektaklu wzięły udział dwie artystki reprezentujące rdzenny japoński lud Ajnu - Tsugumi Matsudaira i Utae Ehara.
     
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Marta Ziółek
    Marta Ziółek jest choreografką i performerką. Zanim rozpoczęła studia na wydziale choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie, studiowała na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej pracy skupia się na poszerzaniu pola praktyki choreografii i badaniu nowych form ekspresji i ucieleśnień; operuje językiem nowych technologii i popkultury; interesują ją nowe rytuały i performatyka tożsamości.
    Dotychczas brała udział w warsztatach, projektach oraz współpracowała z takimi choreografami i teoretykami, jak Bojana Cvejić, DD Dorvillier, Deborah Hay, Maria La Ribot,Trajal Harrell, Benoit Lachambre, Ann Liv Young, Xavier Le Roy, Meg Stuart.
    Jedna z jej pierwszych choreografii po ukończeniu szkoły - “Black on Black” została wyprodukowana przez Teatr Hetveem w Amsterdamie, koprodukowane przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie , STUK w Leuven, Teatr Studio i Komunę Warszawę. Ta ostatnia instytucja wyprodukowała jej  prace - „Zrób Siebie”, która została uznana przez magazyn „Teatr” za jedną najlepszych spektakli tanecznych/choreografii w sezonie 2016(Mrozek, Puzyna Hojka) oraz będącą  jej grupową kontynuacją choreografia "PIXO".Jej ostatni projekt "PAMELA" -zmieniający formułę w zależności od zaproszenia- został dotychczas zaprezentowany w 2017 roku w Zachęcie, na Festiwalu 4 Kultur w Łodzi oraz będzie mieć kolejną odsłonę w Centrum Sztuki Współczesnej pod koniec roku.
    Ziółek dotychczas swoje choreografie pokazywała między innymi w Holandii, Niemczech, Austrii, Szwajcarii, w Stanach Zjednoczonych oraz Polsce.
    W 2011 była stypendystką Dance Web na ImpulsTanzFestival w Wiedniu. W 2012 uczestniczyła w europejskiej platformie „Europe in Motion”, przeznaczonej dla młodych wschodzących choreografów.W 2013 została stypendystką the Amsterdam Fund for the Arts.Za prace "Zrób Siebie" została wyróżniona nagrodą za reżyserie na Festiwalu Interpretacje w Katowicach.
    W ostatnich trzech latach Ziółek współpracowała również przy teatralanych projektach takich jak „Ewelina płacze” wyreżyserowanym przez Annę Karasińską w Teatrze Rozmaitości oraz "Dziewczynki" w Teatrze Studio i „Piłkarze” reżyserowani przez Gosie Wdowik. Ponadto brała udział w wystawach takich jak "Lepsza Ja" w Zachęcie, „Let’s dance” w galerii Art. Station Foundation, „Układy odniesienia” w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Parku Rzeźby organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej.Ostatnio współpracowała przy choreografii do filmu tworzonego przez Sharon Lockhart do Polskiego Pawilonu na Biennale w Wenecji. W 2015 wraz  z grupą tancerzy i artystów stworzyła choreografie do pokazu mody organizowanego przez Janusza Noniewicza i wydział Katedry Mody Warszawskiego ASP. W centrum zainteresowania Ziółek jest bada granice pomiędzy sztukami wizualnymi, performansem i choreografią, którą konsekwentnie stara się poszerzać w swoich nowych projektach takich jak "Pamela" i "PIXO".
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
KONKURS
 
Uwaga! W tym roku uruchomiliśmy nabór online!
 
 
12 IN OUT FESTIVAL 2018 taniec/obraz

Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje

Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowanym od 2005 roku. W ramach Festiwalu odbędą się wykłady, przeglądy filmów, koncerty oraz organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, dokumenty i animacje.

W tym roku zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie na temat taniec /obraz.

Konkurs jest dwuetapowy, a jury I etapu konkursu do 09 kwietnia 2018 wybierze 20 artystów, których prace zostaną zakwalifikowane do II etapu konkursu a tym samym pokazane podczas przeglądów w CSW Łaźnia. Artyści zostaną zaproszeni na Festiwal do Gdańska.

Nagrody:
I nagroda w wysokości 5 000 PLN ufundowana przez Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysław Struka
II nagroda w wysokości 4 000 PLN ufundowana przez CSW ŁAŹNIA
Oprócz nagród przyznane zostaną również wyróżnienia honorowe.
 
 
Konkurs jest skierowany do pełnoletnich artystów wizualnych i filmowych.
Czas trwania: powyżej 1 minuty , maksymalnie do 20 minut.
Rok produkcji: praca powinna być nie starsza niż 3 lata.
 
Termin nadsyłania zgłoszeń elektronicznych upływa 25 marca 2018. Zapraszamy do wzięcia udziału!
 
Link do formularza
 
Regulamin:
/uploaded/_user/regulamin_zalacznik_pl.pdf
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-711 dni
Festival in out in news