PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
Film konkursowy
teaser 12 in out festival 2017
Reż. studio botak

Czytaj więcej
Przeglądy filmów (2) + rozmowy z artystami

21.04 godz. 15:00

 

1. Eva Sjerps, DANCERS, NL, 2017, 20:00

 

Dancers (Met alles wat er is) to intymna obserwacja czwórki osób cierpiących na chorobę Parkinsona, którzy, pomimo trudności z poruszaniem się, podejmują wyzwanie tańca. Ludzie ci muszą “uruchomić” swoje ciała jak zardzewiałe, trudne w obsłudze maszyny. Każdy z nich szuka własnego sposobu na ruch. Choroba powoli ustępuje miejsca radości tańca i nawiązanego kontaktu.

 

Eva Sjerps jest twórczynią filmów dokumentalnych i operatorką filmową. Jej filmy to szczegółowe i intymne obserwacje ludzi w – dla niej – nieznanym świecie, którym nie towarzyszy żaden komentarz. Skupia się na ich fizycznych i emocjonalnych doświadczeniach, dzieląc się odkrywaną nieznaną stroną obserwowanych - inną, niż można by oczekiwać. Przykładem jest tu dokument Cocon, ukazujący łagodne oblicze młodych bokserów przygotowujących się do walki, czy też jej ostatni film Dancers / Tancerze o ludziach cierpiących na chorobę Parkinsona, którzy podejmują wyzwanie jakim jest uczestnictwo w zajęciach tanecznych. Oba filmy zadebiutowały w ramach Dutch Film Festival i były także emitowane przez holenderską telewizję.
 
 
 

 

2. Florent Schwartz, UNDERBRIDGE, FR, 2017, 03:13

 

Underbridge to master shot precyzyjnej choreografii tancerzy i operatorów światła. Akcja koncentruje się na nocnej ucieczce nie wiadomo skąd, podczas której bohaterowie, znajdujący się w tej samej sytuacji, wpadają na betonowe, pionowe obiekty. Uwzględniając kwestię masowej urbanizacji, można zaryzykować stwierdzenie, iż jest to ucieczka od wolności prosto w ścianę.
 

Florent Schwartz jest nagradzanym francuskim reżyserem i choreografem. Ukończywszy wydział rzeźby w The Arts and Crafts National School w Paryżu, szkolił się z zakresu teatru fizycznego (Argentyna) oraz tańca współczesnego (Szwajcaria). Ostatnio poszukiwania artystyczne zaprowadziły go do Taiwanu, gdzie badał problemy społeczne związane z urbanizacją. Obecnie działa na pograniczu tańca, rzeźby i wideo łącząc sztuki wizualne z intymnością wrażeń cielesnych. 

 

 

 

3. Jacek Piotrowicz, PIWNICE, PRALNIE, PAKAMERY, BREAKDANCE, PL, 2017, 02:41

 

Piwniczne pakamery pralnie break dance: te słowa to fragment polskiego komentarza do singla Music Instructor (Let the Music Play) w Youtube. Utwór ten jest wersją oryginalnego utworu Shannon pod tym samym tytułem z 1983. Słynny beat elektronicznej perkusji doprawiony dzwonkami i cowbellami to trzon muzyczny krakowskich breakdancerów. W trzyczęściowym wideo środkowa część zbudowana jest w rytmie kolażu z fraz perkusyjnych zaczerpniętych ze świata acid jazzu, a zakończenie powoli prowadzone jest przez taneczny loop i odpowiadający mu balet tańczącej postaci. Całość jest parafrazą muzycznego wideo z fragmentami nagrania terenowego, które stanowi link do zaobserwowanej rzeczywistości miasta.

 

Doktorant ASP w Krakowie w pracowni animacji prof. Krzysztofa Kiwerskiego. Autor m.in. filmów „Limbo” (zrealizowany dla Studia Munka 2016). “Ulica” wybrana została do przeglądu najlepszych dyplomów WRO w marcu 2016. Obecnie pracuje nad produkcją dla PiSF pt. „Taśma / Tape”. Przed podjęciem studiów współpracował m.in. z Normanem Leto.

 

 

4. Atom Theatre, PIECES, BG, 2016, 05:55

 

Pieces to studium zależności kobiety poddanej przemocy domowej od swojego „kata”. Temat ten dotyka palących kwestii obecnych w rzeczywistości relacji damsko-męskich w Bułgarii. Kobieta przedstawiana w filmach, w mediach, reklamach itd. jest zwykle buntownicza, wyemancypowana, odnosi sukcesy – niemal bogini! Statystyki natomiast wskazują na coś innego – co czwarta kobieta w Bułgarii jest ofiarą przemocy. Prawdą jednak jest, że ma to miejsce nie tylko w Bułgarii – jest to problem ogólnoświatowy. Fakt ten motywuje mnie, jako choreografa, do zgłębiania i badania struktur i procesów zachodzących w kobiecej psychice w czasach przemocy oraz ich wpływu na żeńską osobowość. Moje narzędzia badawcze to język tańca, język ciała, żywa plastyczność ciała kolektywnego, muzyka, tekst…
 
 

Pochodzący z Bułgarii ATOM Theatre działa w obszarze tańca współczesnego i site-specific performance. Zespół powstał w 2011 roku, zaś jego misją jest zgłębianie środowiska społecznego, kulturowego i edukacyjnego w celu badania procesów zachodzących w społeczeństwie i relacji międzyludzkich. Prace ATOM-u związane są silnie z określonymi przestrzeniami, architekturą, designem i historią. Teatr wystawia również konwencjonalne przedstawienia, a także oferuje szkolenia i warsztaty z zakresu tańca współczesnego. ATOM zrealizował i brał udział w licznych projektach krajowych i międzynarodowych.  W 2016 roku występował i partycypował w różnorodnych przedsięwzięciach w Bułgarii, Korei Południowej, Montenegro, czy Rumunii. Zespół na stałe współpracuje z Lili Jung In Lee, choreografką, tancerką, nauczycielką, a także członkinią komitetu wykonawczego ds. promocji koreańskiego tańca współczesnego przy Międzynarodowym Festiwalu Choreograficznym w Korei Południowej. Współpracowała z nimi m.in. przy projekcie Helga Underground z 2016 roku, ATOM Choreographic Series # 1 i 2, a także licznych projektach tanecznych.

 

 

5. Omari Carter, EASE ON DOWN, GB, 2017, 03:10

 

Czasem obierasz nowy kierunek. W tej podróży jest radość i rytm, synkopy i swing w twoim kroku. Jednak, zbliżając się do mety, uświadamiasz sobie, że każdy twój krok był daremny.The Motion Dance Collective przedstawia krótką formę screendance, wykorzystującą jazz, perkusję ciała i taniec, by zadać pytanie odnośnie migracji i akceptacji.

 

Zamieszkały w Północnym Londynie Omari zajmuje się screendance oraz perkusją ciała. W okresie ostatnich dziesięciu lat pracował jako choreograf i nauczyciel tańca, a także występował w wideoklipach, filmach, TV i teatrze. W swej pracy koncentruje się na łączeniu wpływów hip-hopu i współczesnych procesów choreograficznych, co owocuje ukierunkowaną kreacją narracji opowiadanych za pośrednictwem tańca i kamery. Po uzyskaniu dyplomu licencjata z wyróżnieniem z zakresu sztuk performatywnych, Omari występował przez sześć lat na West Endzie oraz podróżował po świecie z przedstawieniem “Stomp!” Jednocześnie tworzył choreografie, występował i wyprodukował wachlarz filmów tanecznych przy wsparciu założonej przez siebie w 2001 roku firmy producenckiej działającej w obszarze screendance, The Motion Dance Collective. Jako reżyser, Omari odpowiedzialny jest za kreację cyfrowych sekwencji tańca oraz dokumentacji dla Breaking’ Convention, Parkinson’s UK, Pioneers History Dance Festival i innych. Jako niezależny choreograf i tancerz, Omari współpracował z Weetabix, Stanton Warriors, Greenpeace UK, Diabetes UK, ADAD (Association of Dance from the African Diaspora), zaś ostatnio dołączył do zespołu London International Gospel Choir jako współpracujący reżyser ruchu.

 

 

 

 

 

 

 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Jury 2. etapu: Anna Królica
    Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: "Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu" (Tarnów 2011), "Pokolenie solo" (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca" (Tarnów / Warszawa 2017).
    Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek). Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z "Dwutygodnikiem" „Teatrem" i „Didaskaliami.
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Marta Ziółek
    Marta Ziółek jest choreografką i performerką. Zanim rozpoczęła studia na wydziale choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie, studiowała na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej pracy skupia się na poszerzaniu pola praktyki choreografii i badaniu nowych form ekspresji i ucieleśnień; operuje językiem nowych technologii i popkultury; interesują ją nowe rytuały i performatyka tożsamości.
    Dotychczas brała udział w warsztatach, projektach oraz współpracowała z takimi choreografami i teoretykami, jak Bojana Cvejić, DD Dorvillier, Deborah Hay, Maria La Ribot,Trajal Harrell, Benoit Lachambre, Ann Liv Young, Xavier Le Roy, Meg Stuart.
    Jedna z jej pierwszych choreografii po ukończeniu szkoły - “Black on Black” została wyprodukowana przez Teatr Hetveem w Amsterdamie, koprodukowane przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie , STUK w Leuven, Teatr Studio i Komunę Warszawę. Ta ostatnia instytucja wyprodukowała jej  prace - „Zrób Siebie”, która została uznana przez magazyn „Teatr” za jedną najlepszych spektakli tanecznych/choreografii w sezonie 2016(Mrozek, Puzyna Hojka) oraz będącą  jej grupową kontynuacją choreografia "PIXO".Jej ostatni projekt "PAMELA" -zmieniający formułę w zależności od zaproszenia- został dotychczas zaprezentowany w 2017 roku w Zachęcie, na Festiwalu 4 Kultur w Łodzi oraz będzie mieć kolejną odsłonę w Centrum Sztuki Współczesnej pod koniec roku.
    Ziółek dotychczas swoje choreografie pokazywała między innymi w Holandii, Niemczech, Austrii, Szwajcarii, w Stanach Zjednoczonych oraz Polsce.
    W 2011 była stypendystką Dance Web na ImpulsTanzFestival w Wiedniu. W 2012 uczestniczyła w europejskiej platformie „Europe in Motion”, przeznaczonej dla młodych wschodzących choreografów.W 2013 została stypendystką the Amsterdam Fund for the Arts.Za prace "Zrób Siebie" została wyróżniona nagrodą za reżyserie na Festiwalu Interpretacje w Katowicach.
    W ostatnich trzech latach Ziółek współpracowała również przy teatralanych projektach takich jak „Ewelina płacze” wyreżyserowanym przez Annę Karasińską w Teatrze Rozmaitości oraz "Dziewczynki" w Teatrze Studio i „Piłkarze” reżyserowani przez Gosie Wdowik. Ponadto brała udział w wystawach takich jak "Lepsza Ja" w Zachęcie, „Let’s dance” w galerii Art. Station Foundation, „Układy odniesienia” w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Parku Rzeźby organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej.Ostatnio współpracowała przy choreografii do filmu tworzonego przez Sharon Lockhart do Polskiego Pawilonu na Biennale w Wenecji. W 2015 wraz  z grupą tancerzy i artystów stworzyła choreografie do pokazu mody organizowanego przez Janusza Noniewicza i wydział Katedry Mody Warszawskiego ASP. W centrum zainteresowania Ziółek jest bada granice pomiędzy sztukami wizualnymi, performansem i choreografią, którą konsekwentnie stara się poszerzać w swoich nowych projektach takich jak "Pamela" i "PIXO".
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Dara Friedman
    Dara Friedman (ur. 1968 w Bad Kreuznach, Niemcy; zamieszkała w Miami) wykorzystuje z pozoru zwyczajne obrazy i dźwięki jako budulec dla emocjonalnych i energicznych filmów i prac wideo. Artystka uczyła się u austriackiego filmowca Petera Kubelki, znanego z rygorystycznego podejścia do materii filmowej, zaś w jej twórczości widać wpływy eksperymentalnych trendów XX-wiecznej kinematografii, wzywających do radykalnego ograniczenia medium do jego najbardziej podstawowych właściwości materialnych. Zamiast linearnej narracji filmy Friedman przedstawiają zwykle proste gesty i sytuacje, które rozwijają się według z góry ustalonych zasad i wytycznych.
    Mimo żelaznej logiki i dyscypliny, podejście Friedman pozostaje jednak szalenie zmysłowe i silnie zabarwione emocjonalnie. Bogactwo obrazów i wyraźny nacisk na doświadczanie ciała sprawia, że filmy artystki oscylują między momentami intensywnego, przenikliwego katharsis a pogodnymi, wręcz euforycznymi interludiami. W ostatnich latach Friedman coraz częściej eksploruje nabrzmiałe granice między sferą publiczną a prywatną, angażując do tego muzyków, tancerzy, aktorów i inne osoby poznane na castingach i przesłuchaniach. Ta eksperymentalna współpraca ma bezpośrednie przełożenie na wieloletnią praktykę artystki, której prace miały jednocześnie wywoływać empatię i podkopywać fundamenty ścian dzielących widza od tematu, artystę od publiczności, nas samych od innych.
    Dara Friedman studiowała we Frankfurcie (Städelschule), w Londynie (Slade School of Fine Art, University College), Miami (University of Miami, School of Motion Pictures) i Poughkeepsie w stanie Nowy Jork (Vassar College). Ostatnio (2017–2018) w Pérez Art Museum w Miami zaprezentowała wystawę podsumowującą półmetek kariery, zatytułowaną Dara Friedman: Perfect Stranger. Katalog monograficzny ukazał się nakładem wydawnictwa Prestel. Indywidualne wystawy artystki gościły w wielu instytucjach na całym świecie, m.in. Hammer Museum w Los Angeles (2014); Museum of Contemporary Art w Detroit (2014); Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2013); Miami Art Museum (2012); Contemporary Art Museum w Raleigh w Północnej Karolinie (2012); Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2010); Public Art Fund w Nowym Jorku (2007); The Kitchen w Nowym Jorku (2005); Kunstmuseum Thun w Szwajcarii (2002) i SITE w Santa Fe (2001). Prace Friedman były równie często wystawiane w ramach wystaw grupowych, w takich instytucjach jak Hirshhorn Museum and Sculpture Garden w Waszyngtonie (2013); MoMA PS 1, Long Island City, Nowy Jork (2010); Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku (2009 i 2002); Schirn Kunsthalle Frankfurt (2009); Museum of Contemporary Art w Los Angeles (2002) czy New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku (2002). Prace artystki zostały zakupione do kolekcji wielu muzeów, m.in. Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku; Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku; Pérez Art Museum w Miami; Migros Museum für Gegenwartskunst w Zurychu; Institute for Contemporary Art w Miami i Hammer Museum w Los Angeles. Friedman jest laureatką nagrody Rome Prize (2000).
     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Wojciech Zamiara

    Wojciech Zamiara (ur. 1960 r. Toruniu) – polski artysta współczesny, artysta interdyscyplinarny (twórca instalacji multimedialnych, performance i sztuki wideo), pedagog. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecna nazwa uczelni: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), dyplom uzyskał w Pracowni Grafiki prof. Cypriana Kościelniaka w roku 1986. W gdańskiej uczelni pracuje od 1986 r., obecnie na stanowisku adiunkt II stopnia. Prowadzi pracownię Wstęp do Intermediów w Katedrze Specjalności i Specjalizacji na Wydziale Rzeźby.

     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Krzysztof Kornacki
    prof. Krzysztof Kornacki - filmoznawca, pracownik Katedry Kultury i Sztuki Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Specjalizuje się w historii kina polskiego. Autor książek Kino polskie wobec katolicyzmu 1945-1970 (książka nominowana do nagrody im. Bolesława Michałka), "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy ("Pióro Fredry" za Książkę Roku 2011); współredagował tomy Poszukiwanie i degradowanie sacrum w kinie (2002) oraz Sacrum w kinie. Dekadę później (2013). Współzałożyciel i pierwszy prezes DKF UG "Miłość blondynki" oraz członek Rady Redakcyjnej czasopisma kultury audiowizualnej "Panoptikum".
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Katarzyna Pastuszak
    dr Katarzyna Pastuszak - tancerka, reżyser, teatrolog, tłumacz, w latach 2009-2014 Kurator Gdańskiego Festiwalu Tańca (Klub Żak). Od 2003 współtworzy Teatr Amareya. W 2016 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za realizację polsko-japońskiego projektu „Kantor_Tropy”. Jest także zdobywczynią prestiżowego stypendium „Młoda Polska” 2015 na realizację projektu „Kantor_Tropy”.
    W 2016 zwyciężyła także w kategorii - „Człowiek teatru” w rankingu Gazety Świętojańskiej; w tym samym rankingu spektakl „Kantor_Tropy: COLLAGE” wygrał w kategorii „Najlepszy spektakl OFF-OFF”. W 2015 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za reżyserię spektaklu „Nomadka”. W grudniu 2014 nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jej książka pt. „Ankoku butô Hijikaty Tatsumiego – teatr ciała-w-kryzysie”. Występowała we wszystkich grupowych produkcjach Teatru Amareya 2003-2015 oraz w projektach z twórcami zagranicznymi – np. “The Power of Nature” z grenlandzką storytellerką Louise Fontain (2013, Norwegia) „Dream Regime” z Gekidan Kaitaisha z Tokio pokazywany w Polsce i Japonii (2007-2011), „Caravan Project” z Ang Gey Pin (2008), „Anatomical Theatre – The Mystery of Life and Death” z Joan Laage (2006-2007), „Ten ku Youran” z Daisuke Yoshimoto (2006), „Mandala życia i śmierci” w reżyserii Atsushiego Takenouchiego (2005). Spektakle i performanse z jej udziałem prezentowane były m.in. na: Tanzimpulse Festival (Salzburg), Redplexus Festival  (Marseille), XV Alternative Theatre Meetings KLAMRA, SUKKOT Dance Festival in Adama Centre / Mitzpa Ramon (Israel), Festiwal Present Performance (Gdańsk); Międzynarodowy Festiwal APART (Katowice); Festival of Asian Culture - MADE IN ASIA, Gdańsk, Poland, Festival Streetwaves Gdańsk, Poland; International Festival „Sound Around Kaliningrad”, Russia; Redplexus Festival - Préavis de Désordre Urbain in Marseille, France; Shakespeare Festival, Gdańsk, Poland; Villkvinneseminar Festival of Women Art,  Mosjøen (Norway); TAGTAS Festival, Morishita Studio in Tokyo, Japan; „Opening Doors III” festival organised by Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards. Reżyseruje również projekty teatralne z osobami niepełnosprawnymi i niewidomymi. Prowadziła warsztaty m.in. w Polsce, Norwegii, Rosji, Japonii. Spektakl „NOMADKA” w reżyserii K. Pastuszak został zaprezentowany podczas 11. International Dance and Theatre Festival w Theatre X w Tokio i w Sisimiut Kulturhus na Grenlandii oraz w Teatrze Narodowym Grenlandii w Nuuk. Teatr Amareya prowadzony przez Pastuszak został rekomendowany przez jury Polskiej Platformy Tańca 2014 do prezentacji swojej twórczości w ramach bloku „Wizytówka artysty”. W 2016 „Kantor_Tropy: COLLAGE” w reż. Pastuszak został uznany za „Najlepszy spektakl OFF-OFF” w rankingu Gazety Świętojańskiej, zaś w 2017 zdobył II nagrodę publiczności na Festiwalu Klamra w Toruniu. W 2017 spektakl „Nomadka” prezentowany był w Japonii w Sapporo i w Tokio; w pokazach spektaklu wzięły udział dwie artystki reprezentujące rdzenny japoński lud Ajnu - Tsugumi Matsudaira i Utae Ehara.
     
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
KONKURS
 
Uwaga! W tym roku uruchomiliśmy nabór online!
 
 
12 IN OUT FESTIVAL 2018 taniec/obraz

Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje

Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowanym od 2005 roku. W ramach Festiwalu odbędą się wykłady, przeglądy filmów, koncerty oraz organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, dokumenty i animacje.

W tym roku zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie na temat taniec /obraz.

Konkurs jest dwuetapowy, a jury I etapu konkursu do 09 kwietnia 2018 wybierze 20 artystów, których prace zostaną zakwalifikowane do II etapu konkursu a tym samym pokazane podczas przeglądów w CSW Łaźnia. Artyści zostaną zaproszeni na Festiwal do Gdańska.

Nagrody:
I nagroda w wysokości 5 000 PLN ufundowana przez Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysław Struka
II nagroda w wysokości 4 000 PLN ufundowana przez CSW ŁAŹNIA
Oprócz nagród przyznane zostaną również wyróżnienia honorowe.
 
 
Konkurs jest skierowany do pełnoletnich artystów wizualnych i filmowych.
Czas trwania: powyżej 1 minuty , maksymalnie do 20 minut.
Rok produkcji: praca powinna być nie starsza niż 3 lata.
 
Termin nadsyłania zgłoszeń elektronicznych upływa 25 marca 2018. Zapraszamy do wzięcia udziału!
 
Link do formularza
 
Regulamin:
/uploaded/_user/regulamin_zalacznik_pl.pdf
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-306 dni
Festival in out in news